WE HEBBEN HEM !!!!!
Oh, nu heb ik de climax verklapt…
Gisteren dus naar de ambassade geweest. Door onze goede voorbereidingen van eergister waren we er veel te vroeg. (om 10.00 i.p.v. 11.00) dus we zijn eerst maar een blokje om gelopen langs de revier de “Spree”.
Bij het ontbijt hadden we eigenlijk nog niet veel zenuwen, maar in de metro erheen begon dit toch wel te komen, helemaal tot het blokje om!
Maar toen was het eindelijk 10.30 en gingen we weer terug naar de ambassade en om 10.40 gingen we naar binnen. Door de douanepoort ging soepel, even aanmelden bij de receptie en toen door naar de 1e verdieping naar de “Visa & Immigration”.
Er hing een bordje met instructies voor de verschillende groepen bezoekers:
- Met afspraak
- Zonder afspraak
De groep met een afspraak moest gewoon gaan zitten en afwachten. De andere groep moest een nummertje trekken.
(Arina)
Dat wachten was voor Stephan heel moeilijk. Een beetje zenuwachtig liep hij wat rond, toch ook maar een nummertje getrokken en vroeg de baliemedewerker hoe en wat. Uiteindelijk kwam het toch goed: om 11.00 werd Mr. Dekker omgeroepen. We moesten in een kamertje komen zitten en daar nam Klaus onze bewijzen door.
Heel vervelend was dat hij wat negatief overkwam door regelmatig te zeggen: “Is that all?”, “Is there any more?” en “Don’t you have anything else?”. Uiteindelijk hebben we er een uurtje gezeten. Toen zei hij dat hij iets aan zijn manager moest gaan vragen. Hoe lang we toen hebben gewacht weet ik niet, maar het leek eeuwig en we dachten echt dat het niet zou gaan lukken.
Eindelijk kwam hij terug en zei alleen dat we het visum zouden krijgen. Stephan verstond het niet, dus voor de tweede keer zei hij dat we het visum krijgen. Hij sprak met ons af dat we om 15.00 uur het paspoort van Stephan met daarin het visum zouden kunnen ophalen.
Die paar uur besteedden we aan het gebied rond Alexanderplatz te bekijken. Het was ontzettend mooi weer en alles was heel druk. Al snel gingen we weer richting ambassade, waar we veel te vroeg (natuurlijk) aan kwamen. Dit keer ging het niet zo soepel. Het metaaldetector poortje bleef afgaan en toen we eindelijk door mochten, bleven we bij de receptie steken. Ze liet ons er echt niet door en belde zelf naar Klaus. Eindelijk kwam hij naar beneden met het paspoort + Visum er ingeplakt!
Nu hadden we hem echt!
We moeten het visum uiterlijk 4 mei 2008 gebruiken want dan verloopt de medische keuring. Maar we gaan in november heen, dus dat komt goed!
Hierna terug naar ons hotel om de spullen te dumpen en daarna naar een internetcafé om te mailen en het op Hyves te zetten.
(Stephan)
Verdere uitweiding over het gesprek:
In eerste instantie leek het er niet op dat het zou zijn zoals ik het me had voorgesteld. We moesten gewoon plaats nemen in de wachtruimte zonder ons ergens te melden. De afspraak stond al meer dan 6 weken, dus ik wilde graag een bevestiging dat we inderdaad een afspraak hadden om 11.00, maar helaas. Gewoon 11.00 afwachten en hopen dat we geroepen werden.
Het was een wachtruimte vergelijkbaar met alle gemeenteloketten. Twee glazen balies, de ene voor mensen die geen afspraak hadden en een nummertje moesten trekken, de andere voor diverse zaken.
Er was ook nog een ander stel dat voor een spouse visum ging en bij hen ging de afspraak duidelijk niet goed, iets niet op tijd aanwezig zijn o.i.d. (waren niet onze zaken natuurlijk), maar dat verhoogde mijn vertrouwen natuurlijk ook niet.
Dat andere stel werd kort te woord gestaan, maar bij de “Diverse” balie, dus ik vreesde al dat onze aanvraag ook bij de balie zou moeten gaan gebeuren. Ik had het “Interview” toch anders voorgesteld, namelijk in een kamertje ofzo, in ieder geval niet bij een balie!
Even voor 11.00 (15 minuten gewacht) kwam er toch iemand door de deur om ons te roepen: “Mr Dekker!”.
Dus wij achter hem aan de deur door, maar voor hem waren we duidelijk 1 van de velen, want het voorstellen was al op mijn initiatief. Maar gelukkig niet bij de balie!
De kamer erachter was een kamer van 4x6M ongeveer met 2 deuren die alleen maar van 1 kant open gemaakt kunnen worden. Wij konden dus wel weer naar buiten, maar niet verder door naar achteren. Er stond een bureau in het midden van de kamer, met aan 1 kant 1 RSI-Correcte stoel en aan de andere kant 2 gewone… Duidelijke taal…..
“Nou,” zei Klaus: “Eerst het geld dan maar, pinnen?” Ook heldere taal -> No pay, no game: 5 minuten in het gesprek en 900 eurie lichter gingen wealle formulieren aandachtig doornemen:
Eerst die van Arina:
- Hoe heb je je OZ nationaliteit gekregen? -> Bij descent
- Woont je moeder er nog? ->Nee
- Heb je zelf wel eens in Australië gewoond? -> Nee
- Waar willen jullie gaan wonen? -> Bij voorkeur Melbourne.
- Woont daar familie? -> Nee
Goed begin is het halve werk zullen we maar zeggen… Gelukkig noemde Arina “Waga Waga en Grifith” en daar leek hij nog wel een beetje op te reageren.
Toen aan mij de beurt:
- Ben je wel eens in Australië geweest? Nee.
Tijd voor wat verduidelijking leek mij: Ik vertelde hem dat ik graag ooit nog wel eens in het buitenland zou willen werken en omdat Arina er graag wil afstuderen de keuze op Australie is gevallen.
Toen mijn aanvraagformulier: Wat mijn beroep is, hoe ik werk denk te vinden, etc. Dus ik vertellen dat ik aan het proberen ben bij LogicaCMG in Melbourne te solliciteren en dat ik op gesprek ga in Oktober.
Vervolgens door naar de bewijzen: Eerst het samenlevingscontract, mijn bewijs van inschrijving op het adres van Arina, de verklaringen van onszelf en onze vrienden. Toen alle foto’s en kaartjes. Daar koos hij er 3 van uit als bewijs en liet de rest liggen.
Tot slot de vraag of wij nog meer wilde aandragen, maar dat was het voor ons wel. Waarop hij zei dat hij iets moest gaan overleggen en dat hij zo terug zou komen: “Hmm, wat was er zo speciaal aan ons dat moet overleggen?”.
Echt heel spannend als je daar dan zo zit met zijn tweeën! Na ongeveer 3 uur (5 minuten op mijn horloge) kwam hij terug met de mededeling: “We will grant you the visa!”. Ik verstond hem alleen niet zo goed, dus hij herhaalde het en toen was ook ik erg blij en opgelucht!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten