Gister was het weer zover, Australië moest naar de stembus voor een nieuw parlement. De verkiezingen waren vervroegd ingelast nadat de Prime Minister naar huis was gestuurd en de nieuwe Prime Minister vond dat ze haar plek eerst moest verdienen.
Dit werd gevolgd door de grootste modder-gooi verkiezings campagne die ik ooit heb meegemaakt. Een debat op de tv leek een goed idee, jammer alleen dat het geen debat werd maar een interview met ingestudeerde antwoorden op vooraf bekend gemaakte vragen. Gemiste kans en ik geloof niet dat iemand er ook maar iets wijzer van geworden is. En ondertussen had ik zelf nog geen enkel idee op wie te stemmen. Websites van de partijen brachten ook daarvoor geen uitkomst, onduidelijke, niet onderbouwde en incomplete plannen die eigenlijk niet veel zeggend waren. En het vele tv kijken in de hoop een keuze te kunnen maken leidde eigenlijk alleen tot meer afkeer om op de twee grootste partijen te stemmen.
De huidige regering (the Australian Labour Party, ALP) en de oppositie (geleid door de Liberals, LIB) probeerden op een a la Wilders kiezers te winnen door te roepen dat ze echt die bootvluchtelingen gingen aanpakken. Ik ken alleen niemand die ook maar iets geeft om die bootvluchtelingen maar des te meer over de economie, de gezondheidzorg en scholen. Maar daar hoorde je toch verrekt weinig over. Ook waren ze erg goed in het na-apen van elkaar. Zo kwam de ene partij met een programma voor geestelijke gezondheidzorg aangezien ze hadden gehoord dat dat toch wel hard nodig was, en hups, de ander partij had dit opeens ook...
Maar 21 augustus kwam en aangezien stemmen in Australië verplicht is ging iedereen massaal nar de stembus. Ik vind het stem systeem hier maar erg ingewikkeld en ik weet ook niet of ik het helemaal goed begrijp. Tijdens de landelijke verkiezingen stem je voor twee dingen. Eerst voor de tweede kamer, hier House of Representatives. Je stemt op je lokale vertegenwoordiging (Member of Parliament of MP's) van de partij waar je achter staat en als die wint komt die in de regering. Er is alleen iets heel raars met dit systeem. Je stembiljet heeft een lijst met de namen van de vertegenwoordigers van elke partij. Het Antal partijen verschilt per kiesdistrict en die van mij (Jagajaga) heeft er vijf. Vervolgens moet je dan nummer 1 - 5 invullen op volgorde van je preferentie. Goed voorbereidde stemmers hebben van te voren al nagekeken aan welke volgorde hun partij de voorkeur geeft en vullen dit in. Dit is erg belangrijk tijdens het tellen van de stemmen. Aangezien er maar 1 MP naar de regering kan krijgt de grootste partij ook de stemmen van de andere voorkeurs partijen. als je dus op de Greens hebt gestemd maar ALP wordt het grootst dan gaat je stem naar ALP aangezien die een preferentie is van de Greens.
En het tweede waarvoor je stemt is de eerste kamer oftewel the Senate. Hier kun je kiezen hoe je stemt. Boven de lijn kun je gewoon 1 partij aankruisen, onder de lijn staan alle namen van kandidaten van de partijen en kun je weer nummer 1 t/m zoveel invullen op volgorde van je preferentie. Je stemt echter voor de helft van the Senate aangezien de members een dubbele ambtstermijn hebben en de helft overlapt steeds. Bij dit stembiljet heb ik niet de moeite genomen om personen te kiezen, ik heb gewoon een partij gekozen. In het geval van the Senate gaat de stem wel gewoon naar de partij en op deze manier zijn ook de kleinere partijen vertegenwoordigd.
Om te regeren in de House of Representatives moet een partij de meerderheid hebben van 76 zetels. Er moeten dus 76 MP's van een partij gekozen worden om de regering te vormen. Als dit niet lukt dan moet er dus onderhandeld worden met andere partijen of ze vormen een minderheids kabinet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten